a vinganza

Os anos comezaban coa chegada da cegoña e terminaban coa marcha fúnebre das lagostas en desbandada. Cando o meu pai, nun arrebato de necesidade, cortou a árbore onde aniñada a cegoña, ela pasou de longo esa primavera, e as estacións afastáronse tras ela.
Viviamos no medio da nada dunha paisaxe erma e polvorienta. O meu pai construíra a casa á beira dun arroio que só levaba auga cando chovía, acontecemento inverosímil por fortuna. A casa fora feita con pedazos doutras moitas casas, era cadrada e co tellado de chapa. Alí viviamos, polo menos desde que eu lembre. O meu mundo resultaba tan reducido naquel inmenso mundo de mesetas de cascallos, montañas artificiais en continuo avance e derrube, que nunca crin que puidese viaxar, saír de viaxe, escapar como escapan os viaxeiros da súa desolación.
A cegoña, recórdoo moi ben, lucía un pico de hoxalato. O meu pai, de oficio xastre, había enfundado de metal o pico do animal, despois de que a cegoña abrasásello de tanto escarbar nos rescoldos dos fumarentos vertedoiros. O meu pai era un habilidoso hilandero de metal, recollía os restos dos cables de cobre, a ferralla que outros refugaban, as bovinas rotas e os restos de aparellos eléctricos, e con todo iso fabricaba hilarantes traxes.
Moía primeiro o metal, logo fundíao coa leña que atopaba e a continuación filachaba. Os domingos tecía a amálgama mediante unha agulla de zurcir latones. Os traxes recentemente feitos colgábaos á entrada da casa, para que se lucisen, chamando así a atención dos transportistas de desfeitos e lixo sólido que de cando en vez paraban preto da nosa casa para conversar co meu pai, e de paso intercambiar viandas por traxes.
Como el vise que a cegoña non volvía e os anos non terminaban, entrou a tristeza en casa e apoderouse do meu pai. El non paraba de recordar á que foi a súa muller e que morreu momentos antes de darme a luz. Coa estraña e húmida melancolía que pai enfermou, as catro paredes da casa comezaron a perder o quizo, calou a nostalxia nos falsos cimentos, a chapa do tellado se reblandeció co sol, a bañeira onde se preparaban as coadas de metal abriu, a rueca de motocarro oxidó as súas rodamientos, os cristais partíanse en cachizas, a casa de maneira total perdeu a súa enteireza.
Para afogar a angustia dunha vivenda que non se deixaba reconstruír, o meu pai comezou a beber e afeccionoume tamén a min na bebida.
Pasaba eu os días sumida na embriaguez do augardente, non comía apenas, só aqueles froitos silvestres que as lindes dos camiños ofrecíanme: mouras de espino, herbas crúas e raíces de plantas sen nome nin toxicidade coñecida. Foron tempos de espera, alucinada despropósito, encrucillada.
Un día entre tantos outros, morreu o meu pai. Morreu tranquilo, sobre a cama de la branca, mergullado na placidez do esquecemento de si mesmo, do seu propio ser. Feneceu ao amencer, logo dunha noite na que perdeu o fala e derramou choiva polos ollos ata baleirar toda a súa pena. O seu corpo quedou recuberto pola escarcha das súas bágoas, néctar de vida, frío de alma deshabitada.
Morreu sen apenas ensinarme nada que poida ser considerado importante, e sen terme permitido xamais unha saída ao exterior, máis aló do mundo por el coñecido.
Non acabara de expirar e acudiron as abellas que fabricaran a súa secreta colmea no baúl dos aveños inservibles. As abellas, non se sabía como, lograran sobrevivir naquela terra sen flores. As abellas encheron a habitación onde xacía o meu pai para cubrir de cera e mel as súas roupas e a súa pel. Elas tardaron varios días en embalsamar o corpo.
Puiden ver como o seu rostro perdíase entre a máscara antiséptica que as abellas preparaban, como a súa camisa, os seus vellos pantalóns, os seus zapatos de madeira e ata as sabas da cama na que estaba tendido, tomaban aos poucos a cor do cobre. Cando o cheiro a pole chegou a impregnar todo o aire da casa, as abellas simplemente marcháronse. Seguindo o seu consello, eu tamén fuxín.
Ese mesmo día regresou a cegoña co seu pico de hojalata recentemente afiado e sacado brillo. Eu a maldecí, porque o meu pai salvoulle a vida fabricando un pico de metal para ela e ela vingouse do meu pai por derrubar a árbore onde aniñaba, en certa ocasión, quizá, que non había máis leña que a da árbore para fundir o metal. Díxenlle todo isto mentres camiñaba, repetinllo unha e outra vez ata que o orgullo fixo que ela desenfundara o seu pico e lanzáseo ao chan con excelsa vaidade.
Non poderás comer e morrerás de fame, díxenlle entón, mentres traspasaba o mundo ata entón visto, chea tamén eu de vinganza, preparada para a loita cruel e descoñecida que se aveciñaba, máis aló dos cascallos, os lixos, os desfeitos e anos sen fin.

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s