BRANCO XIZ

Amence.

P.-Vénme á cabeza a paisaxe aberta dunha pradaría de herbas altas e secas.

A pinceladas tenues a paisaxe reescríbese.

P.-Estou aquí, en metade dun camiño.

P’.-Non sabes se vas ou vés.

Os pensamentos son fíos de voz que saen dunha madeixa de lino cru que ferve nunha caldeira de cobre antigo.

P.-Hai vento.

P’.-Non hai vento.

Unhas formigas cruzan o camiño co ácido fórmico acirrando os seus extremidades.

P.-Escoito uns paxaros chegar.

P’.-Daquela aínda había emigrantes que paraban por aquí.

P.-Os paxaros viaxan de sur a norte. Pasan de longo. Veloces. En formación. Como unha frecha que respira mentres atravesa o horizonte.

(De lonxe, sons de campás, lánguidos e tristes)

 

P.-Por sorte, levo un xiz no meu peto.

P’.-Cando eras rapaz sempre levabas un xiz no peto.

P.-Non podo lembrar polo miúdo…

P’.-Esquecíchelo porque necesitabas esquecelo. Pero foron longos anos de xiz lixando de cal o interior dos petos dos teus pantalóns… Gustabas de escribir nos lugares, todos os lugares… Paus cadrados de xiz coas arestas rectas e cortantes que viñan en paquetes da vinte e que hai tanto tempo que non se fabrican… Era difícil que non se romperan cando os apertabas contra as rocas ou contra a cortiza das árbores… Escribir nos lugares… Por que esa costume?… Calquera sitio era un bo espazo para escribir… Nada… Acotío só un garabato.

P.-Creme, non lembro…

P’.-Ningún xiz deixa pegadas que perduren.

P.-Pero o po?

P’.-Coa humidade esvaécese e acaba desaparecendo.

P.-Vou dar un paso. Vou dalo.

P’.-Escribir nos teus zapatos.

P.-Que?

P’.-Escribir con xiz nos teus zapatos… Este era o xeito de arrastrar os xestos e as palabras interiores.

P.-Debería saír correndo agora mesmo.

P’.-Inténtao.

O páramo balancéase dun xeito suave no val.

P.-Que fai un xiz no meu peto?

P’.-Foron aqueles os teus únicos zapatos de infancia.

(Voces de raparigos correndo).

P.-Que fai un xiz no meu peto?

P’.-Os zapatos son o primeiro fogar para os pés, o primeiro barco para as pernas, a primeira maleta para os soños, o primeiro martelo para o corazón.

P.-Agora lembro…

Os primeiros raios do día que rompe atravesan o prisma das pingas de rosada asidas á vexetación.

P.-Eran palabras sen sentido. Non significaban nada… Así e todo non sabía ler… E moito menos escribir…

(Voces de raparigos xogando as agachadas).

P.-Eran palabras sen sentido.

P’.-Eran palabras sen sentido que copiabas dos carteis propagandísticos como quen copia un debuxo abstracto.

P.-Carteis prohibidos que os policías da rúa arrincaban…

P’.-Estás a levar unha man á boca.

P.-Carteis de folgas e manifestacións…

P’.-Coa outra man tapas os ollos.

P.-Carteis que saían de imprentas clandestinas…

P’.-Agora obstrúes a túa garganta cun puño.

P.-Carteis…

P’.-Todo o teu brazo entra polo esófago para chegar ao fondo do estómago para buscar aquel xiz que tragaches para ocultar o arma coa que construías os xeroglíficos que ninguén comprendía, tampouco ti.

P.-Cala.

 

Comezou a nevar.

Dabondo, comezou a nevar.

P.-Desexaría tanto poder regresar.

P’.-Iso é imposible.

P.-A neve cheira. A neve cheira a neve… Non é un cheiro exactamente senón un frescor transparente… Con todo, esta neve non cheira.

A neve que cae é tan branca que cega o aire.

P’.-Sopra.

P.-Sopro…

P’.-Que sucede?

P.-Non é neve, é po de xiz.

P’.-Po de millóns de barras de xiz. Po de millóns de persoas que gardan o seu xiz no peto.

A paisaxe paralízase. As herbas permanecen tesas. As montañas aplánanse. Os volumes desaparecen.

(Latexos de meniños rindo).

 

P.-Estou nun mundo de dúas dimensións.

P’.-Es presenza e ausencia ao mesmo tempo.

P.-Son apenas unha liña no espazo.

P’.-Transversal / Oblicua / Esperpéntica / Diverxente / Crebada / Desmemoriada / Feble.

A luz descomponse e o amencer interrómpese.

 

P’.-Agora xa sabes o que te sucedeu.

A persoa que está parado en metade do camiño recoñécese, pousa a súa mirada nos zapatos, neles está escrito o seu nome.

P’.-Non teñas vergoña.

P.- Arrincaría as miñas raíces se puidese.

A persoa que está detida respira con dificultade. Na súa imaxinación está a piques de chegar ao alto dunha enorme montaña.

P’.-Nunha folla de tenrura / As pegadas deixaron en paz as vidas / afastáronse / abandonaron os zapatos que tiñan presos os cordóns / Pétalos de soldadura / Ríos risas / Dentro dun gran de arroz colle a vida / Por favor non grites / aínda que te alegres / As túas costas ás costas / Penumbra / Distancia / Máis aló dos teus ollos / es.

P.-Non acado comprender porqué son incapaz de dar un só paso. Un paso soamente.

P’.-Na pel / apenas oes a túa voz / Todo ten que quedar entre nós / Non temas / a calma respira por ti / As túas costas ás costas para navegar lonxe / A forza de apoiarse / os bicos / empuxan os beizos / Acabáronse as minas para extraer esperanza / As promesas xamais levantarán verdades / Talvez chegamos  ao límite / O límite que nos excede / e nos afasta / de nós mesmos / Escoita / É preciso dicirnos adeus malia a túa soidade / Nunha folla de tenrura / Entón / un pequeno gran de arroz abrirá as bágoas aos teus ollos / Os insultos serán agarimos / E deixarás de escoitar a miña voz / porque a morte real non existe / tampouco a vida / que transforma a materia en beleza / Ríos rosas rin…

A persoa desdóbrase finalmente. É unha persoa metade sombra, metade reflexo.

P.-Estou a chorar.

A persoa comprende a súa próxima desaparición. Antes de que isto suceda, a persoa tirarase de cabeza á realidade e contemplará durante un segundo cómo o seu corpo remata en anacos de corpo, cómo se rompen os seus fráxiles ósos, cómo se mutila o seu último alento.

P.- Que pon nos meus zapatos?

A voz da persoa sae desde a súa caluga.

P.- Que pon nos meus zapatos?

Xa o sabes…

P.-O sei, pon o meu nome. Máis non me recoñezo.

É o teu nome de loita.

P.-Non te entendo.

Loitarás. Loitarás para que a inxustiza non remate por encher de barro escuro a paisaxe. Loitarás. E máis tarde caerás. Acusaranche de loitar e sentirás a humillación dunha adoite de zapato esmagando o teu fígado.

(Sons de paxaros atravesando o ceo. De lonxe, unhas campás vivaces).

 

A chaira da paisaxe é agora inmensa. Todo o universo é plano. Calquera paso significa a partires de agora pisar o que hai debaixo, pisar a quen habita na superficie.

P.-As miñas botas son de aceiro.

P’.-Faino. É o que sempre desexaches facer, e o que debes facer.

P.-Por favor, que me suxeiten ao plano. Non quero verme obrigado a dar un paso…

P’.-Todos os pasos teñen consecuencias. Máis non teñas medo… Paga a pena intentarllo.

P.-Un paso en falso é un paso en falso.

A paisaxe calcifícase. Antes de que o amencer remate, a paisaxe quedará petrificada.

(Ríos de risas de nenos circulan polo aire)

 

P.-Onde estarán as formigas que hai un momento intentaban cruzar o camiño dunha parte a outra parte?

O amencer deslízase por enriba da neve levantando océanos de diminutos cristais.

 

P.-Un paso en falso podería me converter nun asasino.

 

P.-Este fodido ruído interno aterrorízame.

 

P.- A lucidez é branca. Os soños son de nácara. A intuición é leitosa.

 

A paisaxe é pensamento.

P.-Gustaríame deixar de ser para só sentir.

 

A persoa aperta a súa chaqueta verde contra o seu corpo. Afunde a súa gorra de camuflaxe no interior da súa cabeza. Levanta un pé para dar un paso.

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s